این مجموعه؛ مسیر کامل یادگیری میکس و مسترینگ بهصورت علمی، کاربردی و ساختارمند برای دستیابی به خروجی حرفهای و استاندارد است.
یکی از حیاتیترین مهارتها در مهندسی صدا، مدیریت خستگی گوش یا Ear Fatigue است. انجام یک چرخه منظم شامل شصت دقیقه میکس و ده دقیقه استراحت، میتواند دقت شنیداری شما را در طول پروژه حفظ کند. با این روش، از تصمیمگیریهای اشتباه ناشی از کاهش حساسیت فرکانسی جلوگیری میکنید و کیفیت نهایی میکس خود را به سطح استاندارد میرسانید.
شناخت فرکانسهای مهم در اکولایز به شما کمک میکند تا تغییرات tonal در سیگنال را هدفمندتر انجام دهید. محدودههایی مانند ۱۲۰ هرتز، ۲۴۰ هرتز، ۵ کیلوهرتز و ۱۰ تا ۱۵ کیلوهرتز، هرکدام نقش متفاوتی در احساس پُری، غرش، حضور و هوا دارند. البته این فرکانسها قانون ثابت نیستند و باید با توجه به سبک موسیقی، نوع ساز و سلیقه شنیداری تنظیم شوند.
شناخت دامنههای صدای وکال و فرکانسهای مربوط به هر گروه، یکی از پایههای مهم در میکس وکال است. وقتی بدانید هر نوع صدا در چه محدودهای انرژی اصلی خود را تولید میکند، راحتتر میتوانید برای اکولایزر، کنترل فرکانسهای مزاحم و حفظ بدنه طبیعی وکال تصمیم بگیرید. این آگاهی باعث میشود پردازش وکال دقیقتر، سریعتر و حرفهایتر انجام شود.
البته این فرکانسها فقط یک راهنمای کاربردی هستند و نباید بهعنوان یک قانون کاملاً ثابت به آنها نگاه کرد. جنس صدا، تکنیک خواننده، سبک موسیقی، نوع میکروفن و حتی شیوه ضبط هم روی نتیجه نهایی اثر دارند. با این حال، شناخت این بازهها نقطه شروع بسیار خوبی برای میکس بهتر و هدفمندتر وکال به شمار میرود.
گیتار بیس در بلندگوهای کوچک معمولاً قدرت و عمق واقعی خود را از دست میدهد، زیرا این سیستمها توان بازتولید فرکانسهای بسیار پایین را ندارند. برای حفظ حضور بیس در چنین شرایطی، نباید فقط فرکانسهای پایین را افزایش داد. در عوض، باید روی فرکانسهای میانی و هارمونیکهای قابلشنیدن بیس تمرکز کرد.
کاهش کنترلشده در محدوده ۲۵۰ هرتز و تقویت ملایم محدوده ۶۰۰ تا ۸۰۰ هرتز، اغلب به بیس کمک میکند واضحتر و قابلتشخیصتر شنیده شود. با این روش، گلآلودگی میکس کاهش پیدا میکند و بدنه گیتار بیس در گوشی موبایل، لپتاپ و اسپیکرهای کوچک بهتر باقی میماند.